Sen o Mare Nostrum

 Flota, pod nosem Szwedów, przerzuciła Zgrupowanie Joela na wschodnie wybrzeże Bałtyku. Ziemie te od dawna były pod czujnym okiem Królestwa Danii. Z Gotlandii statek kupiecki dopływał, przy dobrym wietrze, do Rygi w 2 dni. Z Ozylii przy dobrej pogodzie widać było wybrzeże Kurlandii. Ten kraj w wejścia do zatoki ryskiej był celem wyprawy.

Książe Kettler po najechaniu jego kraju przez szwedzkie Zgrupowanie feldmarszałka Roberta Douglasa zmuszony był poddać się pod jurysdykcję szwedzką i współpracować z hetmanem litewskiem Januszem Radziwiłłem, który poddał Litwę Karolowi Gustawowi.

Nadążyła się okazja do zajęcia Kurlandii, która zmieniła sojusz i nie była już pod protekcją Rzeczypospolitej.

Duńskie Zgrupowanie w Skanii kontra Siły Cesarstwa Moskiewskiego (1657)

    Car Aleksy I wykorzystuje osłabienie Rzeczypospolitej (kozacy, wojna polsko-rosyjska, potop szwedzki), aby wyjść na Bałtyk. Wysyła ekspedycję wojskową drogą morską, eskortowaną przez flotę holenderskich najemnych kaprów wynajętych z Archangielska. 

    Cel to uderzyć w słabą flankę Szwecji, zająć porty południowej Skanii i stworzyć „moskiewskie przedbałtyckie kraje”.

    Dania planuje wykorzystać potop i odzyskać Skanię – ale nagłe lądowanie Moskali zmienia sytuację. Kopenhaga widzi w nich uzurpatorów na duńskiej ziemi, nawet jeśli walczą przeciw Szwecji. Moskwa liczy na wykorzystanie duńsko-szwedzkiej wrogości i zdobycie przyczółka bez otwartego konfliktu z Danią. Nie udaje się.

    W sierpniu 1657, gdy Niels Juel formuje swoje skåńskie zgrupowanie, oddziały wojsk moskiewskich już operują na pograniczu Skanii i Blekinge, grabiąc duńskie posiadłości i przygotowując się do marszu na Lund i Malmö.

    Osłabiona wojną Szwecja usiłuje skierować zagrożenie z Rzeczypospolitej na zachód. Toleruje lądowanie moskiewskich oddziałów, ale ich nie wspiera. Liczy, że Moskwa i Dania wykrwawią się nawzajem. Tajnie posyła przewodników, mapy i zaopatrzenie rosyjskim ekspedycjom.

   

Pola Chwały 2025 - dzień drugi

 Plan minimum wykonałem w pierwszy dzień (nie przegnać wszystkiego i dobrze się bawić). Na drugi dzień zakładał jedną wygraną, żeby być powyżej środka.

Pierwsza gra z Janem, najstarszym synem Piotra, z którym grałem pierwszą bitwę w turnieju. Janek wystawił Kozaków z 44 PS. Ja pierwszy raz zmieniłem rozpiskę (rajtaria S za dragonię M) na 50 PS.

Bitwa pod Dalenberg – sierpień 1657 r.

 Raport sytuacyjny – sporządzony na polecenie pułkownika Nilsa Juela dla Królewskiej Rady Wojennej.

Miejsce starcia: okolice folwarku Dalenberg, pogranicze Skanii

Przeciwnik: Siedmiogrodzkie Zgrupowanie Polowe (dowództwo nieznane, podejrzenie wsparcia szwedzkiego)

Potyczka pod Zals Kalns (Zielone Wzgórze)

 Zgrupowanie Juela po potyczce ze Zgrupowaniem jazdy moskiewskiej i odpoczynku ruszyło w kierunku Dźwiny. Pułkownik Juel otrzymał rozkazy od Rady Królewskiej: odrzucić wrogie siły za rzekę graniczną. Tym razem jego wojska natknęły się na słabsze Zgrupowanie piesze wroga. 

Moskwa słabsza o 1 PS. Trzeba zagrać ofensywnie, przejść na połowę wroga i zniszczyć mu Jednostkę jako pierwszy. Aby zniwelować przewagę liczby dział ponownie wykorzystano pomoc miejscowych, którzy zablokowali drogi.

Wygrałem Zwiad. Niestety pomieszałem zasady specjalne. Efekt zablokowane drogi powinien zastąpić Flankowanie, które następne wybrał Dominik. Ja wybrałem Forsowny marsz, który powinien być zastąpiony..... Dominik wylosował Efekt Brak Amunicji.

Potyczka pod Kirkebro - póżne lato 1657 roku

 Miejsce: Kirkebro, wiejska osada przy trakcie do Lund

W sierpniu 1657 roku, po zajęciu przez Duńczyków kilku ważnych przepraw rzecznych, wioska Kirkebro stała się kluczowym punktem komunikacyjnym między szwedzkimi garnizonami w Lund, Helsingborgu i Malmö. Pułkownik Niels Juel, dowodzący Zgrupowaniem wojsk w Skanii, postanowił uderzyć błyskawicznie i z zaskoczenia, by przeciąć drogę odwrotu oddziałom szwedzkim i wywołać panikę w lokalnych załogach. Jego wojska przecięły drogi odwrotu silnemu Zgrupowaniu:  dwóm regimentom piechoty, dwóm regimentom rajtarów najemnych i regimentowi dragonii wspartych  średnią artylerią.

Zgrupowanie Juela - kadra dowódcza

Zgrupowanie ma charakter zróżnicowany – łączy regularne wojska królewskie, najemników i lokalne formacje nieregularne. Dzięki temu jest elastyczne i może działać zarówno w bitwach liniowych, jak i prowadzić działania nieregularne na tyłach wroga.

Ich głównym zadaniem było utrzymanie kontroli nad południową Skanią, wspieranie ludności lokalnej i przygotowanie gruntu pod większą ofensywę duńską, która jednak została zahamowana przez szwedzką kontrofensywę.

Potyczka pod Broby zwana jako "Krwawe siodło Broby" – Zderzenie północy z wschodem (1657)

 Wiosną 1657 roku, na skutek szwedzko-duńskiego konfliktu i toczącej się równolegle wojny rosyjsko-szwedzkiej, cesarska wyprawa złożona z moskiewskich bojarów i dworian zapuściła się przez Inflanty  aż do południowej Semigalii  w okolicę Rygi i granicy z Litwą. W tym samym czasie, w ramach planu uderzenia pomocniczego wymierzonego w szwedzkie tyły, w Windawie wylądowały sojusznicze siły duńskie. Zgrupowanie pułkownika Joela zostało zaalarmowane o nieznanym konnym oddziale plądrującym okoliczne wsie. Doszło do starcia w dolinie między dwoma wzgórzami zwanej :Siodło Broby" od nazwy okolicznej wioski.

Regiment Opancerzonych Rajtarów Najemnych – „Żelazne Szpony”

Ten regiment został zaciągnięty przez duński dwór w początkach wojny w 1657 roku jako ciężka formacja rajtarii ogniowej. Żołnierze pochodzą głównie z regionów Śląska i Czech – weterani wojny trzydziestoletniej, twardzi, brutalni i doświadczeni w walce z piechotą i lekką jazdą.

To nie są zwykli najemnicy – formacja od początku występowała w pełnym uzbrojeniu ochronnym, co wyróżniało ją na tle lżejszych kompanii. Wśród przeciwników zyskała przydomek „Żelazne Szpony”, ponieważ w bitwie poruszali się jak jedna, ciężka fala metalu, a ich ciosy łamały szeregi.

Jydske Rostjeneste – Regiment Krajowej Rajtarii z Jutlandii (1657)

 Jydske Rostjeneste – Regiment Krajowej Rajtarii z Jutlandii (1657)

Rodzaj: jazda krajowa (poborowa), rajtaria z pospolitego ruszenia

Rekrutacja: ziemianie, szlachta niższa, zastępcy konni z chłopstwa

Jydske Rostjeneste to jeden z regimentów krajowej jazdy duńskiej, wywodzący się z średnioszlacheckiego pospolitego ruszenia Jutlandii. Podstawą formacji jest tradycyjna służba konna ziemian, którzy w zamian za zachowanie majątku wystawiali jednego lub więcej konnych jeźdźców – najczęściej synów lub służących chłopów.

Po reformach wojskowych w połowie XVII wieku regimenty tego typu uległy częściowej profesjonalizacji. Choć wciąż opierają się na lokalnych strukturach parafialnych i majątkach ziemskich, są dowodzone przez oficerów z królewskim patentem i częściowo wyposażane centralnie.

 

Skånske Regiment – Regiment Piechoty Krajowej ze Skanii (1657)

 Jednostka, która na pewno pojawi się w podstawie Zgrupowania.

Nazwa pełna: Skånske Landsregiment af Fodfolk

Rodzaj: Piechota krajowa – poborowi muszkieterzy

Po serii reform wojskowych duńska armia rozbudowała system wojsk krajowych opartych na poborze terytorialnym, z oficerami zawodowymi i żołnierzami rekrutowanymi spośród chłopstwa oraz mieszczaństwa. W 1657 roku, tuż przed wybuchem wojny ze Szwecją, regimenty te zostały gwałtownie powiększone przez dodatkowe pobory.

Muszkieterzy duńscy, choć często niedoszkoleni i słabo uzbrojeni, wykazali się odwagą i lojalnością w obronie ojczyzny, zwłaszcza gdy zagrożona była sama Dania.

Regiment dragonii najemnej - "Ciężka ręka Juela"

 Regiment zwerbowany przez kapitana Lorenza von Bredow w Dolnej Saksonii i Hesji, pod nominalnym dowództwem pułkownika Juela, głównodowodzącego Zgrupowania.

Ten regiment to większa i bardziej zdyscyplinowana formacja dragonii najemnej, wcielona do armii duńskiej z zamiarem wspierania głównego trzonu wojsk w działaniach ofensywnych i defensywnych. W odróżnieniu od dragonii von Seckendorffa (straży przedniej), ten regiment działa ściśle w ramach głównych rozkazów pułkownika Juela, często pełniąc funkcję odwodu, siły oskrzydlającej lub rezerwy do kontrataku.