Sezon Oim kończy się dla mnie turniejem - Pola Chwały. Zwykle w jego terminie wypadają moje urodziny i udział w nim jest prezentem od mojej kochanej żony.
Turniej musiałem przerwać z powodu choroby. Dało mi to nagrodę za "miejsce młodzieżowe 67". Miszczu wybrał za mnie box rejestrowych, który mu sprezentowałem w nagrodę za najlepszego Starego Dzika turnieju . To też sukces, bo jeszcze bym zaczął zbierać Zgrupowanie Chmielnickiego, które jeszcze w trakcie testów dodatku Rebelia, bardzo przypadło mi do gustu. Taka kozacka elita.
W nowym sezonie, który rozpocząłem zapisem na grudniowy turniej w sklepie Vanaheim zagram Świętym Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego, krótko Austrią, Węgrami, Czechami et cetera pod panowaniem Habsburgów.
Dość już granie heretykami kalwińsko luterańskimi (Brandenburgia i Dania), czas na cesarstwo katolickie (jeszcze nie ma Francji). Na początek chciałbym zaprezentować rys fabularny Zgrupowania. Przydaje mi się później do tworzenia spójnych fabularyzowanych raportów.
Zgrupowanie „Pogranicze
Cesarskie”
Charakter zgrupowania
Pogranicze Chorwacji, Styrii i Węgier, gdzie jego zadaniem jest
osłona ważnego szlaku prowadzącego ku Wiedniowi i wypady przeciwko oddziałom
osmańskim. Jest to typowe zgrupowanie pgraniczne. Dowódca otrzymał do
dyspozycji oddziały z kilku różnych źródeł: regularną armię cesarską,
chorwackich pograniczników, najemną piechotę i artylerię z księstw Rzeszy.
1. Głównodowodzący – pułkownik
Oberst Johann Christoph von
Hohenegg
Pochodzenie: Styria, rodzina szlachecka o niewielkich dobrach w okolicach Grazu
Wiek: około 45 lat
Jednostka: Kaiserliches Freies Feldkommando Hohenegg
Funkcja: dowódca całego zgrupowania
Johann Christoph von Hohenegg wywodzi się ze zubożałej, lecz starej rodziny
szlacheckiej ze Styrii. Jako młodszy syn nie miał większych perspektyw
majątkowych, dlatego w młodości zaciągnął się do armii cesarskiej.
Pierwsze doświadczenia zdobywał jeszcze podczas wojen z Francją, a
następnie służył na Węgrzech. Zna zarówno regularną wojnę europejską, jak i
charakterystyczną dla pogranicza „małą wojnę” – zasadzki, wypady,
palenie magazynów i walkę z nieregularną jazdą.
Po kilku latach służby otrzymał rangę pułkownika. Nie jest człowiekiem
szczególnie efektownym – jego żołnierze mówią o nim, że „liczy proch, konie
i ludzi, zanim zacznie liczyć zwycięstwa”.
Hohenegg doskonale nadaje się na dowódcę takiego zgrupowania, ponieważ
potrafi współpracować zarówno z niemieckimi oficerami cesarskimi, jak i
Chorwatami.
Charakter: chłodny, metodyczny, oszczędny w słowach, ma ogromne zaufanie do
chorwackiej jazdy, ale nie ufa najemnikom.
2. Zastępca głównodowodzącego
– podpułkownik
Oberstleutnant Matthias von
Khevenhüller
Pochodzenie: Karyntia
Jednostka: Stab und Leibeskadron des Oberstleutnants Khevenhüller
Funkcja: zastępca dowódcy, oficer operacyjny
Matthias von Khevenhüller pochodzi z karynckiej rodziny szlacheckiej. W
przeciwieństwie do Hohenegga jest człowiekiem bardziej impulsywnym.
Przez wiele lat służył w kawalerii i brał udział w walkach przeciw Turkom
na pograniczu. Doskonale zna język niemiecki i czeski, a dzięki wieloletniej
służbie na południu rozumie także chorwackich żołnierzy.
To właśnie Khevenhüller odpowiada za marsz, rozpoznanie, zaopatrzenie i
ustawienie oddziałów przed bitwą.
Między dowódcami istnieje zdrowa rywalizacja:
Hohenegg chce najpierw wiedzieć, gdzie znajduje się przeciwnik.
Khevenhüller chce już wiedzieć, którędy będzie uciekał.
3. Straż przednia – jednostka lekkiej jazdy chorwackiej "Wilki"
Chorwacka straż przednia „Vukovi”
Dowódca: kapitan Nikola Horvat Vuković
Pochodzenie: okolice Karlovaca
Rodzaj: lekka jazda pograniczna
Nazwa jednostki: Kleine Kroatische Freireiter-Kompanie
To około 100–150 jeźdźców, wybranych spośród najbardziej
doświadczonych Chorwatów.
Ich zadaniem nie jest walka w regularnym szyku. Mają:
- wyszukiwać przeciwnika,
- przechwytywać kurierów,
- napadać na małe grupy
Osmanów,
- obserwować przeprawy,
- niszczyć tabory,
- prowadzić zgrupowanie przez
trudny teren.
Kapitan Nikola Horvat Vuković jest synem pogranicznika z okolic Karlovaca.
Od dziecka zna lasy, mokradła i drogi prowadzące ku granicy osmańskiej.
W walce preferuje zasadzkę i nagły atak, po którym jego ludzie
znikają w terenie.
4. Regiment lekkiej jazdy
chorwackiej „Londron”
Regiment Chorwacki Nikolausa
Lodrona
Dowódca: pułkownik Nikolaus Graf von Lodron
Pochodzenie: rodzina Lodronów, Tyrol/Włochy, służba habsburska
Jednostka: Lodron Kroaten-Regiment
To około 300 lekkich jeźdźców.
Jeźdźcy Lodrona są znacznie bardziej doświadczeni od zwykłych rekrutów.
Wielu z nich pochodzi z pogranicza chorwacko-osmańskiego i od dzieciństwa zna
realia wojny granicznej.
Ich uzbrojenie stanowią:
- szabla,
- pistolety,
- karabinki,
- lance u części jeźdźców.
Nie noszą uzbrojenia ochronnego. Ich największą bronią jest ruchliwość.
Dowódca – Nikolaus Graf von
Lodron
Lodron jest zawodowym żołnierzem pochodzącym z arystokratycznej rodziny,
której członkowie od pokoleń służyli Habsburgom.
W przeciwieństwie do Hohenegga nie zamierza jednak prowadzić wojny „z mapą
w ręku”. Uważa, że najlepszą mapą jest człowiek, który wczoraj widział
Turków na własne oczy.
5. Regiment piechoty
cesarskiej z działkami regimentowymi
Kaiserliches
Infanterie-Regiment „Graf Heister”
Dowódca: pułkownik Johann Ernst von Heister
Pochodzenie: Austria / Dolna Austria
Rodzaj: regularna piechota cesarska
Wsparcie: 2–4 działka regimentowe
To najbardziej „regularny” oddział całego zgrupowania.
Żołnierze walczą w zwartych szeregach, z muszkietami i pikami, a działka
regimentowe są przydzielone bezpośrednio do regimentowych batalionów.
Johann Ernst von Heister
Syn niższego urzędnika cesarskiego, który wybrał karierę wojskową. Zaczynał
jako prosty oficer muszkieterski, a dzięki doświadczeniu awansował do stopnia
pułkownika.
Jest typowym przedstawicielem nowej generacji oficerów cesarskich,
którzy zaczynają odchodzić od czysto najemnego modelu wojskowości na rzecz
coraz bardziej stałych regimentów.
Heister jest pedantyczny i wymaga od żołnierzy utrzymywania szyku nawet pod
ostrzałem.
6. Regiment muszkieterów
najemnych "Frankonia"
Regiment „Thüngen”
Dowódca: pułkownik Johann Philipp von Thüngen
Pochodzenie: Frankonia
Rodzaj: najemna piechota niemiecka
Jednostka: Thüngen'sches Frey- und Musketier-Regiment
To około 500 muszkieterów.
W odróżnieniu od piechoty Heistera są to żołnierze bardziej „zawodowi” niż
terytorialni. Wielu z nich wcześniej służyło pod różnymi książętami Rzeszy.
Johann Philipp von Thüngen
Frankoński szlachcic, który odziedziczył niewielki majątek, ale prawdziwą
karierę zrobił w wojsku.
Jego regiment słynie z dyscypliny i umiejętności prowadzenia ognia salwami.
Żołnierze nazywają ich:
„Niemiecką ścianą ołowiu”.
Thüngen nie przepada za Chorwatami, których uważa za zbyt niesfornych,
natomiast Chorwaci twierdzą, że jego muszkieterzy „potrafią strzelać, ale
nie potrafią znaleźć drogi w lesie”.
7. Samodzielny oddział
muszkieterów komenderowanych "Czarni"
Komenda Strzelecka „Schwarze
Schützen”
Dowódca: porucznik Georg Müller
Pochodzenie: Morawy
Liczebność: około 50–70 ludzi
Hohenegg nakazał wybrać z regimentu Heistera najlepszych strzelców.
Są oni czasowo wyłączeni ze swoich kompanii i tworzą niewielki oddział
komenderowany.
Ich zadania:
- strzelanie do oficerów,
- eliminowanie obsługi dział,
- ochrona dowódców,
- walka w terenie zabudowanym,
- zasadzki,
- zajmowanie ważnych budynków.
Nie są formalnie osobnym regimentem..
Georg Müller
Syn rusznikarza z Ołomuńca. W młodości pracował przy broni palnej, zanim
zaciągnął się do armii.
Müller potrafi ocenić broń i poprawić jej działanie, dlatego Hohenegg uważa
go za idealnego dowódcę strzelców.
Jego ludzie nie noszą charakterystycznego munduru. Mają jedynie czarne lub
ciemne kokardy przy kapeluszach – stąd nazwa Schwarze Schützen.
8. Regiment kirasjerów
cesarskich - „Mercy”
Mercy-Kürassiere
Dowódca: pułkownik Peter Ernst Graf von Mercy
Pochodzenie: Lotaryngia / rodzina wojskowa w służbie cesarskiej
Rodzaj: ciężka jazda
Liczebność: około 600 ludzi
To ciężki młot zgrupowania.
Kirasjerzy są przeznaczeni do:
- rozbijania jazdy
przeciwnika,
- szarży na skrzydło,
- kontrataku,
- pościgu.
W odróżnieniu od Chorwatów nie mają prowadzić długiego rozpoznania. Ich
rolą jest uderzyć w odpowiednim momencie i przełamać przeciwnika.
Peter Ernst von Mercy
Jest człowiekiem z rodziny, której członkowie od pokoleń służyli
Habsburgom. Sam jest zawodowym oficerem kawalerii.
Jego regiment ma opinię jednostki bardzo agresywnej.
Motto regimentowe:
„Bis zum letzten Stoß.” – „Aż do ostatniego pchnięcia.”
9. Regiment kirasjerów
cesarskich „Kukułki”
Kuckuck -Kürassiere
Dowódca: pułkownik Federico von Montecuccolo
Pochodzenie: włosko-austriackie
Jednostka: Kuckuck Kürassier-Regiment
Kukułki jest jednostką bardziej „pańską” i zdyscyplinowaną niż Mercy.
Kirasjerzy mają stanowić rezerwę dowódcy.
Hohenegg celowo nie ustawia ich od początku na pierwszej linii. Ich
zadaniem jest oczekiwać na moment, gdy:
- turecka jazda zostanie
związana walką,
- Chorwaci odsłonią flankę
przeciwnika,
- piechota wytrzyma pierwszą
fazę starcia.
Dopiero wtedy Kukułki mają ruszyć do szarży.
10. Jednostka dodatkowa –
bateria dział średnich
Bateria polowa „Borner”
Dowódca: kapitan artylerii Johann Friedrich Borner
Pochodzenie: Czechy / służba cesarska
Uzbrojenie: 4–6 dział średnich
Bateria nie należy bezpośrednio do żadnego regimentu.
Hohenegg otrzymał ją jako wsparcie.
Borner jest człowiekiem niezwykle spokojnym. Podczas bitwy niemal nie
podnosi głosu. Jego artylerzyści twierdzą, że rozpoznają, czy Borner jest
zadowolony, tylko po tym, że przestaje marszczyć czoło.
Bateria ma przede wszystkim:
- ostrzeliwać zwarte formacje
przeciwnika,
- osłaniać piechotę,
- prowadzić ogień na
przeprawy,
- zmuszać jazdę przeciwnika do
zmiany kierunku.
Ostateczny skład zgrupowania
|
Dowództwo / jednostka |
Dowódca |
Pochodzenie |
|
Głównodowodzący |
płk Johann Christoph von Hohenegg |
Styria |
|
Zastępca |
ppłk Matthias
von Khevenhüller |
Karyntia |
|
Straż
przednia |
kpt. Nikola
Horvat Vuković |
Chorwacja/Karlovac |
|
Lekka jazda |
płk Nikolaus
Graf von Lodron |
Tyrol/ Istria |
|
Piechota
cesarska |
płk Johann Ernst von Heister |
Austria |
|
Muszkieterzy
najemni |
płk Johann Philipp von Thüngen |
Frankonia |
|
Schwarze
Schützen |
por. Georg
Müller |
Morawy |
|
Kirasjerzy I |
płk Peter Ernst von Mercy |
Lotaryngia |
|
Kirasjerzy II |
płk Federico
von Montecuccolo |
włosko-austriacki |
|
Bateria
średnia |
kpt. Johann Friedrich
Borner |
Czechy /
Austria |
Charakter zgrupowania
Daje to bardzo charakterystyczną siłę:
Chorwaci → rozpoznanie i oskrzydlenie
↓
Muszkieterzy → ogień i utrzymanie pozycji
↓
Działka regimentowe + bateria → przygotowanie pola bitwy
↓
Kirasjerzy Mercy → pierwszy ciężki kontratak
↓
Kirasjerzy Kukułki → rozstrzygające uderzenie, w odwodzie
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz